Contact-sessies; de blosjes op je wangen

In alle drukte. Tussen al het werk door. De kids naar school, door naar de sport. Op naar muziek en zelf ook nog werken. Het gemiddelde logistiek transportbedrijf is jaloers op je. Maar precies tussen die momenten. Tussen de chaos, al het geplande werk. Pak je rust. Wees lief voor jezelf. Uitgeput op de bank met een kind vol energie? Misschien weet je even niet wat je dan nog kunt doen. Die kleine momenten zijn schaars. En bij Kids Rhythms leer je om het beste uit die momenten te halen.

ouder-en-kind

Bij Kids Rhythms zien we het iedere week. Kinderen die voor de muziek naar de praktijk komen. De bel gaat, we doen de deur open. De meeste kinderen stuiteren van energie, of zijn juist even weer dat verlegen kind die het liefst niet bij papa of mama weg wil. En toch, de gezichtsuitdrukkingen van alle papa’s en mama’s die het weer voor elkaar hebben gekregen hun kind op tijd bij de praktijk te krijgen zijn onbetaalbaar. Een overwinning op zich. Vaak al behoorlijk wat whatsapp-contact over en weer dat ze er waarschijnlijk toch 5 minuten later zijn. Het geeft niet. Ik zal er zijn. De deur zal open gaan. De thee of koffie staat klaar. Kom even tot rust.

Na een lange dag werken kan ik totaal uitgeput en extra hard zuchtend, gewoon omdat het kan zeg maar,  op de bank ploffen in mijn trainingsbroek. Ongegeneerd TLC kijken. Na deze after-plof-momenten overdenk ik de dag. Alle kinderen die zijn geweest. Alle mensen die ik heb gesproken. De blosjes op de wangen van de ouders wanneer ze aanbellen en TOCH op tijd zijn voor de les. De kids schoten niet op, wilden schoenen niet aantrekken, toch nog een snottebel, ongelukje op de wc.. Deze ouders, verdienen een standbeeld. Jongens, jullie zijn geweldig bezig! De blosjes op de wangen laat zien dat je werkt voor je kind. En dat het hard werken is, dat geloof ik. Dat zie ik aan jullie gezichten 😉

Mijn laatste after-plofmoment gaf mij dezelfde gedachte. Wat doe je nou als ouder-zijnde na een lange dag werken, ongelukjes, snottebellen, veters strikken.. Hoe ziet het plofmoment van de gemiddelde ouder er uit? Hoeveel momenten van rust heb je samen met de kinderen? En wat doe je dan? Ik kan me zo voorstellen dat wanneer de kids op bed liggen je 3 keer op de bank ploft en nog harder zucht dan ik dat kan doen na een dag werken. Maar hoe las je die momenten van rust in samen met je kind? Kun jij echt samen met je kind spelen? Of vind je dat misschien lastig? Misschien ben je al lang blij als je kind even 5 minuten zelf kan kleuren of knutselen zodat jij ook even kan ademen. Hoe mooi zou het zijn als je een creatieve rugzak open kan maken met daarin allerlei spelletjes, invullingen van rustmomenten, zodat jullie allebei tot rust kunnen komen. En daarbij ook nog eens echt in contact kunnen zijn samen?

Bij Kids Rhythms zijn de ouder- en kindsessies niet nieuw. Maar uiteindelijk leer je van en met elkaar toch het meest. Dus, herken jij jezelf hierin? Kijk jij nu in de spiegel en zie je de blosjes op je wangen? Meld je dan nu aan samen met je vriendinnen, buurvrouw of samen met ouders van school voor de Contact-Sessies. Oh en heren, ook jullie zijn uiteraard welkom!

In de contact-sessies ga je samen met je kind in een groep aan de slag om rustmomenten te kunnen creëren. De therapeuten van Kids Rhythms geven je tools en handvatten om hier thuis verder mee aan de slag te kunnen gaan. Echt in contact komen met je kind om samen, en zelf, even weer op adem te kunnen komen. Uiteraard doen we dit door middel van zingen, bewegen en muziek maken. Iedere sessie zal in het teken staan van een ander thema. Voor iedere leeftijd een aparte sessie. Zodat we goed kunnen kijken naar wat je kind echt nodig heeft. En dus ook jijzelf! Wil je misschien toch liever alleen met je kind bij de praktijk komen kijken? Dat mag natuurlijk ook. Laat het ons even weten, dan plannen we een afspraak in.

Alles even op een rijtje
De Contact-sessies bij Kids Rhythms in Holten

Start Groep 1:
Woensdag 5 april 2017
Leeftijd: 0 tot 1 jaar*

Start Groep 2:
Vrijdag 7 april 2017
Leeftijd: 2 tot 3 jaar*

Inloop:
09:00 uur met koffie of thee

Aanvang:
09:30 uur – 10:15 uur

Prijs:
200 EUR* per deelnemer

Aanmelden:
Stuur je aanmelding naar info@kidsrhythms.nl.
Na ontvangst van je aanmelding krijg je een bevestigingsmail met verdere informatie. De betaling vindt plaats nadat alle deelnemers bekend zijn.

* De contactsessies bestaan uit een reeks van 10 wekelijkse sessies.
* Minimaal 3 deelnemers, maximaal 5 deelnemers per groep.

The Pianoman

“Wat fijn dat u er bent, meneer!”. Hij ziet er ook echt uit als een vakman. Een echte pianostemmer. Hij zegt lachend: “Dus ik begreep dat we de piano even moeten stemmen, maar dat we ook even goed moeten kijken naar alle hamertjes?”. Ik zeg: “Tja, een gegeven paard moet je niet in de bek kijken toch, maar een gegeven piano moet je zo nu en dan wel even in de klep kijken!” . 

piano-stemmen_med

De meeste mensen weten inmiddels dat therapie of muziekles bij Kids Rhythms niet op de doorsnee manier plaatsvindt. Op alle vlakken trouwens. De manier waarop de therapeuten met de kinderen om gaan, de manier waarop de kinderen kennismaken met muziek, maar ook alles dat de kinderen mogen doen in de muziekkamer. Het uitgangspunt is: Samen op avontuur. Want het leven van een therapeut heeft ook vragen, onzekerheden, en ongeplande, totaal onverwachte, niet te voorziene omstandigheden waarvan je denkt: Wat heb ik in mijn vorige leven uitgespookt dat mij dit nu net weer overkomt… En exact zo’n week was het de afgelopen week. Zo onzeker als de staat van mijn piano, zo onzeker dacht ik ook over mijzelf. Speelbaar, maar als je de klep lostrekt heeft niemand enig idee wat ze aan zullen treffen.

Toen de Pianoman dan ook zei dat de piano, naja, nooit meer een concertpiano zou zijn zeg maar, zag ik het inmiddels al gebeuren dat de hele piano kapot zou zijn en niet te maken was. Zo’n week had ik namelijk. Zo voelde ik mij. Kapot, en niet te maken. Hij nam de binnenkant van de piano mee om het mechaniek te repareren. En twee dagen later zou ik mijn piano weer terug hebben. Ik wilde hem bijna vragen of hij mensen ook zo snel weer kon repareren. Maar dat kon hij niet, zei hij zelf. Ik denk dat hij zichzelf onderschat. Hij is immers THE Pianoman uit de omgeving. Billy Joel galmt al dagen door mijn hoofd.

Afin, twee dagen later. De bel gaat. Mijn bel die eindelijk weer werkt. Mijn deurbel die nu een te lang, behoorlijk irritant, deuntje speelt wanneer er iemand voor de deur staat. En toch laat ik het zo. Het hoort er inmiddels helemaal bij. Ik hoor het deuntje en hol de trap af naar beneden. Hij staat daar. Met zijn koffertje. En de binnenkant van mijn piano. Ik was oprecht blij dat stukje van mijn piano weer terug te zien. Nu was het afwachten op zijn oordeel. Voor altijd kapot? Of nog te herstellen.

Hij gaat zitten bij het lege omhulsel. Het lijkt nog wel op een piano maar doet niets meer. Ik, met mijn lijf vol melancholiek, ga naast hem zitten. Ik vraag of hij het vervelend vindt als ik blijf kijken. Ik was gefascineerd. Ik mocht kijken, maar hij gaf me wel aan dat ik waarschijnlijk na een paar minuten weg zou zijn omdat het niet per se spannend is. Hij gaat bij de piano zitten en zet de binnenkant van de piano weer in de pianokast. Hij kijkt mij aan. Hij zegt: “Ik heb haar zo goed mogelijk weer gemaakt maar, zoals je al dacht, het houdt niet over. Ze zal altijd een probleemkindje blijven”. Ik gniffelde van binnen. Alsof hij het over mij had. ‘ Maar wat mooi he’, zegt hij; ‘Je gaat de kinderen die muziek bij je maken heel veel plezier laten beleven, want ze doet het nog wel! Nu alleen nog even goed stemmen”. Ik vertel hem dat ze volgens mij wel een halve toon verkeerd staat en ook dit constateert hij. Hij wikkelt een doekje om de snaren die er uit zag als het sloefke van mijn Oma vroeger. Haar brillendoekje. Voorzichtig zigzagt hij deze om de snaren. Ik zie het nu pas. Iedere toets, maakt 1 toon. Maar die hamer van binnen slaat voor die ene toon 3 snaren aan. Hij dempt de buitenste snaren zodat hij de leidende snaar goed kan repareren en vanuit daar op gehoor de rest kan doen. Hij begint met een soort inbussleutel aan alle knopjes te draaien. Per toets 3 keer. Ik hoor de tonen en ik hoor dat ze langzaam maar zeker weer bijtrekt. Ik vind de piano sowieso prachtig klinken, en na een tijdje was ook the Pianoman tevreden.

Hij begint nogmaals te vertellen: “Snaar voor snaar heb ik haar zo goed mogelijk geprobeerd te maken. Van buiten ziet ze er prachtig uit maar weet dat er van binnen behoorlijk wat aan schort”. De piano was een kwart toon afwijkend en hij vertelde dat hij dit niet recht ging zetten. “Dan moeten we zes keer stemmen en lopen we het risico dat de snaren knappen. Een kwart toon is prima, ze is in ieder geval zuiver een kwart verkeerd. De kinderen zullen er plezier op hebben en niet eens in de gaten hebben dat er iets is. Behalve met samen spelen, dat wordt dus even goed afstemmen en aanvoelen”. Ik beloof de pianoman goed voor de piano te zorgen en contact op te nemen als ze symptomen laat zien. Hij wandelt de deur uit. Met zijn koffertje. Zijn taak zit er op.

Toen hij weg was en ik met een kop koffie bij de piano ging zitten om zelf even te spelen kreeg ik een brok in mijn keel. Ik zag de gelijkenis tussen mijzelf en de piano. Door factoren in het leven van binnen beschadigd maar nog steeds functioneel en heel waardevol voor degene die dicht bij me staan. Ik sta misschien voor altijd een kwart-toon te laag. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer te bespelen ben. Dat wil niet zeggen dat mijn hamertjes het niet meer doen. Dat wil niet zeggen dat ik met die kwart te laag nog steeds heel zuiver kan zijn en dat mensen van me zullen houden en lief zullen hebben.

Straks komen de blije koppies van al die kinderen weer voorbij en zullen op de piano spelen. Niet wetende dat de piano een aantal pleisters heeft die er voor zorgt dat ze het blijft doen. Nee, voor de kinderen is zij waardevol. En ook deze kinderen zal ik leren, dat zij misschien dingen meemaken waar zij geen controle over hebben. Dat er dingen gebeuren die stom zijn, dat je daardoor van slag raakt en gaat twijfelen aan jezelf, misschien een kwart-toon lager komt te staan. Maar dat je net als de piano, en ikzelf, nog steeds heel waardevol bent. En dat je nog steeds zorgt voor de lach op het gezicht van degene die dicht bij je staat.

Misschien een kwart te laag. Maar wel zuiver en mooi.

2017: Laten we er een potje van maken.

Ik ben zo iemand die goede voornemens bij voorbaat al aan de wilgen hangt. Meer tijd met elkaar doorbrengen, vaker ontspannen, vaker sporten.. Ach, weet je. Bij mij komen die momenten van bewustwording totaal overwacht en onaangekondigd ergens op een willekeurige dag in het jaar mijn hoofd binnen gewandeld. Ik kan er dan niet aan ontsnappen, maar verlies me er dan ook vaak weer dusdanig in dat het effect van bijvoorbeeld ontspannen, tja, ineens niet zo ontspannen meer is. Wat is dat toch, wij, de mensch, en goede voornemens. Ik heb afgelopen donderdag een vriendin nog een fijne jaarwisseling gewenst omdat ik haar op een laat tijdstip nog aan de telefoon had. Werkte prima. Het aftellen kan ook op 5 januari. 

blog

Het nieuwe jaar is afgelopen week volledig losgebarsten en ontkennen heeft geen zin meer. 2017 is daar! Of je dat nou leuk vindt of niet. Nou heb ik zelf niet zoveel met oud&nieuw. Ik vind het vooral bere gezellig om met een groep mensen bij elkaar te zijn. Maar dat hoeft dan niet per se op 31 december te zijn. En toch, begin ik in het nieuwe jaar steevast met afvallen omdat de vrolijke vreetdagen weer zijn geweest en ik me zo rond en opgeblazen voel dat ik het gevoel heb dat ik klaar ben om als skippybal verder door het leven te gaan. En dat doe ik dan ook. Nee, niet als skippybal, maar vol goede moed toch weer die hardloopschoenen aantrekken, en toch weer proberen minder te snoepen en gezonder te eten. Al staat dit dan weer in schreeuwend contrast met het voornemen om meer tijd met vrienden en familie te besteden. Familie, vrienden, gezelligheid.. daar hoort eten bij. Ik hou er van. Misschien is mijn grootste voornemen nog wel om op zoek te gaan naar de balans. Maar dat was meer een note to self.

Het afgelopen jaar is er veel moois gebeurd. Er zijn veel kinderen bij gekomen met wie wij iedere week weer een prachtig muzikaal avontuur aan kunnen gaan. Ieder op zijn eigen manier. En ook iedere week weer anders. Ik wens voor het komende jaar dat dit zo blijft, en dat steeds meer kinderen mogen ontdekken hoe heerlijk het is om in een muzikale fantasiewereld te zijn, daar waar ze kunnen ontdekken wat zij allemaal kunnen! Maar ook voor alle papa’s en mama’s die iedere week weer trouw hun kinderen toevertrouwen aan mij, Fleur of Miriam. Ik wens hen ook zoveel plezier als dat de kinderen hebben wanneer zij hele verhalen vertellen zonder ook maar 1 woord te spreken. Wanneer zij oprecht luisteren naar wat de ander speelt, en hun spel zo aanpassen dat het een prachtig geheel wordt. Zonder afspraken, zonder dat dat vooraf gezegd is. Wanneer zij al schaterlachend de trommel pakken en in een ritmisch spel komen waar geen woord echt een beschrijving voor heeft. Wanneer zij vooraf zeggen dat zij iets niet kunnen, maar zonder dat zij het zelf door hebben precies dat doen. Het moment dat zij dat in de gaten hebben. Dat zijn de momenten. En ik kan niet wachten om al die momenten te verzamelen. Ik kan niet wachten om de bekende kanjers, maar ook de nieuwe kanjers mee te nemen op reis. Naar ‘de muziekkamer’ die vaak geeneens een muziekkamer is. Maar veel vaker nog, een kasteel, een trein, een sprookje. Het kan alles zijn. Alles. En voor kinderen is het geen probleem om weer wat nieuws te verzinnen. Iedere week verrassen zij me weer.

Op die momenten. Ik denk dan niet aan mijn overtollige vetjes. Nee. Ik ben niet bezig met een agenda waarin ik tijd vrij moet maken om te ontspannen. Ik denk niet aan mijn hardloopschoenen. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik daar sowieso niet heel vaak aan denk, maar goed, dat ter zijde. Kinderen nemen mij mee in hun wereld. En laten mij zien hoe mooi het daar kan zijn. Even terug naar het werkelijke spelen. En zo ontdekken waar hun talenten en krachten liggen. Misschien ben ik de therapeut. Maar op die momenten, krijg ik een lesje ‘leren leven’ van alle kanjers die in de loop van de week voorbij komen. Zij maken mij bewust van de hele piep- piepkleine momenten waarin ik ook mijzelf leer kennen. Beetje bij beetje. IMG_8354.jpg

En al die momenten. Momenten hier in huis of in de muziekkamer ga ik verzamelen. Zodat we die hele kleine momenten volgend jaar niet vergeten zijn. Dus bij deze een oproep aan alle papa’s en mama’s van de Kids Rhythms Kanjers; schrijf je momenten op. Er staat een pot op de grote tafel waarin deze prachtige momenten verzameld gaan worden. En niet alleen momenten van Kids Rhythms. Maar alle momenten hier in huis. Met vrienden en familie. Momenten van puur geluk die we door alle gekkigheid maar zo vergeten. Zodat ik jullie allemaal aan het einde van het jaar kan herinneren aan het prachtige jaar dat we gehad hebben met elkaar!

Want geluk is geen zeppelin, het is hooguit een ballonnetje!

 

 

 

 

 

 

Ik denk dus ik weet!

“Goedemorgen! Wij zijn van Kids Rhythms, een praktijk voor muziekonderwijs en muziektherapie in Holten. Zouden wij onze flyers hier neer mogen leggen?”  – “Ach, nee. Dit is denk ik niet de geschikte plek voor jullie. Dat soort kinderen komen hier niet, hoor”. ” Wat voor soort kinderen bedoelt u dan, mevrouw?”. – “Ja gewoon. Beschadigde kinderen enzo”.

dsc_0575

We kijken elkaar behoorlijk overdonderd aan. De blikken in onze ogen gaven waarschijnlijk onze hersenactiviteit weer, al was het maar voor een paar tellen. Flat line. Ik noem het ook wel ” Brain Fart “. Hoe dat klinkt? Alsof je in gesprek bent met iemand, je zet al kracht om je zin te starten, maar diegene was blijkbaar nog niet klaar. Het enige dat je dan hoort is een korte kreet “Ah. Eh. Hi. of: Weh…” Met een berg flyers om heel Twente te voorzien van alle Kids Rhythms informatie lopen we gestaag verder. Toch blijft het nog even stil. Ik voel dat diep van binnen woorden opborrelen.

Het waren namelijk nog geen 60 seconden. Ik ken de beste mevrouw niet. Zij kent mij niet. Zij kent Kids Rhythms niet. Kids Rhythms haar niet. Het is mij altijd geleerd om te proberen zonder oordeel gesprekken aan te gaan, mensen te ontmoeten, relaties op te bouwen. En hoe lastig ook, dat is wat ik probeer. Het lukt niet altijd. Ik kan slecht tegen ‘nee’. Ik vind, ondanks dat ik 25 ben, dat ik het leven wel een beetje begrijp. Ik vind, ondanks dat ik 25 ben, dat ik echt helemaal niets van het leven begrijp. Ik maak soms verkeerde keuzes, heb het niet altijd bij het langste eind, maar in een eerste ontmoeting: laat ik alles over me heen komen. Dan kijken we vanuit daar wel weer verder.

De betreffende mevrouw deelt die visie over duidelijk niet. En niet alleen zij. De meeste mensen weten WAT Kids Rhythms doet, en HOE we dat doen, voordat we er over hebben kunnen vertellen. En toch heeft het iets bij mij los gemaakt. Wat draagt Kids Rhythms uit? Is dat wie wij zijn? Is hetgeen mensen van ons zien en vinden ook dat wat wij graag willen laten zien? Ik ben gaan letten op de aannames die mensen doen. In gesprekken. In ieder contact gedurende de dag. De brain fart werd een vast onderdeel van die momenten.

Wat mij opvalt is dat we vooral gesloten vragen stellen. Het antwoord, ja of nee, is voldoende voor ons en vanuit daar hebben we een conclusie. Stel maar eens een dag lang alleen maar open vragen. De informatie die mensen je geven, de verhalen die loskomen zijn geweldig! Vanuit daar kun je nog meer vragen, open vragen, en kom je er achter wat er echt gezegd wordt. Ik had de mevrouw namelijk willen uitleggen dat ik begrijp dat muziektherapie en muzieklessen wellicht niet meteen een link zijn naar de locatie voor de flyers. Maar dat ik benieuwd ben naar wat zij verstaat onder ‘beschadigde kinderen’. Hebben we immers allemaal ons rugzakje niet? Wat zij ziet wanneer zij naar onze flyer kijkt. Ik had uit kunnen leggen, kunnen vertellen over de magie van muziek en de muzikale avonturen die wij aan gaan met kinderen. Beschadigd of niet.

Kinderen hebben dat oordeel nog niet. Kinderen zijn de koning en koninginnen van de open vragen. Tot frustratie van sommige ouders die de nieuwe behangrollen massaal inslaan. Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? Als wij, volwassenen, nou toch even iets meer terug zouden gaan naar ons kind-zijn. Gefascineerd door alles dat op onze weg komt, nieuwsgierig zijn naar de nieuwe dingen, naar het onbekende. Al had de beste mevrouw mij gevraagd: waarom?! – ik had haar kunnen uitleggen.

Ik zou haar hebben verteld dat Kids Rhythms vooral een plek is waar kinderen in een veilige en gezellige omgeving kennis kunnen maken met muziek. Dat wat de achtergrond van een kind ook is, ze welkom zijn om op die muzikale reis te gaan. Dat het niet uit maakt wie je bent, of wat je doet.

  • Maar dat we door te luisteren nieuwe dingen van elkaar kunnen leren.

Oh, Foxie Foxtrot!

Ken je dat? Dat gevoel dat je het leven onder controle hebt? Nee? Ik ook niet. Ik vraag me af of ik het ooit gevoeld heb trouwens. Wellicht toen ik nog thuis woonde, en ik mij alleen druk hoefde te maken over het verkrijgen van een toetje. Ja of nee.

 KidsRhythms -door-Isabelle-Renate-la-Poutré-23

Koester gisteren, droom van morgen, leef vandaag. Prachtig he? Ik wil degene ontmoeten die dat verzonnen heeft. Ik denk Buddha ofzo. Iemand die ook daadwerkelijk de tijd heeft om na te denken over dit soort dingen. En dan OOK nog tijd heeft om het te overdenken, te beoefenen en er mooie plaatjes voor Facebook van te maken. Zou deze persoon ook fulltime werken? Kinderen opvoeden? Want het is prachtig. Leven in het hier en nu. Maar laten we eerlijk zijn. Het is poepie lastig. En nog eerlijker? Ik word er mega onrustig van. Ik plan, ik bedenk, ik stippel uit, ik schat in, ga op m’n gat, krabbel op, en baal van het feit dat het leven mij weer is overkomen ondanks mijn strakke planning. Van het concert des levends is geen program… Goed, laten we die dan gaan maken a.u.b.

Ooit geprobeerd een groepsuitje te plannen? Gelukkig is er zoiets als ‘datumprikker’ om het geheel enigszins overzichtelijk te houden. Want serieus, lekker leven in het hier en nu allemaal, maar een afspraak maken blijft lastig. Onmogelijk. “Ja, we moeten snel afspreken”. Uhu. 3 Maanden later denk je; ‘Ha, ken je die mop van die twee die zouden afspreken? Nou, die gingen niet’. In mijn studententijd was het ratio van mijn spontane afspraken en uitspattingen veel hoger dan nu. Terwijl ik mij toen überhaupt niet bezig hield met leven in het hier en nu. Misschien is dat het wel, er gewoon niet over nadenken. Misschien moeten we het YOLO-effect weer introduceren.  Want wat was het irritant, al die pubers die dat te pas en te onpas riepen. Maar wel waar. Ben benieuwd hoe mijn Supervisor zou reageren. Denk dat hij mij de tent uit YOLO’t en dat ik daarna inderdaad geen planning van het werk krijg (haha).

Ik vraag mijzelf vaak af hoe het mogelijk is dat er mensen zijn die beweren(!) dat zij volledig in het hier en nu leven. Ik ben veel te blij wanneer ik mijn rooster krijg van het werk zodat ik weet wanneer ik wat kan inplannen. Hoe kan het zijn dat er mensen bestaan die in het hier en nu leven wanneer de structuur van de dag niet alleen vanuit jezelf komt. Maar ook bepaald wordt door factoren van buitenaf. Mocht er iemand zijn, bel me. Het kleine autistische monster diep van binnen komt naar boven wanneer een afspraak niet doorgaat, wanneer de planning er last-minute anders uitziet. Ik krijg kortsluiting. Resultaat? Niks. Helemaal niks. Oké, misschien een irritatiemoment van 10 op de schaal van Rigter.

Toch is het hele gareel waaruit onze maatschappij bestaat opgebouwd uit afspraken, planningen, regels, wetten. Veilig. Alles is uitgekauwd. Hoe vaak ik wel niet in de trein stap, ga zitten en denk: ‘Oh my, ik heb helemaal niet gekeken of dit wel de trein is die ik moet hebben’. Automatische piloot 2.0. Ik ga er vanuit, door de ervaring, dat die trein er om 08.07 uur weer staat. Spoor 4. Zoals alle maanden, misschien jaren, hiervoor ook. Dames en Heren, hier spreekt de grootste autistische planner die u ooit zult tegenkomen; Ik ben ECHT van mening dat hier een hoop mensen op stuk lopen. Want als je dus wel in die trein bent gaan zitten, en die trein gaat wel de verkeerde kant op, DAN begint het leven pas. En dan zijn alle touwtjes in één keer doorgeknipt. Daar ga je dan. Dan zit je in een achtbaan waarvan niet alleen het wagentje rijdt, maar waarvan het wagentje op een gegeven moment ook nog eens zelf gaat draaien. Tof he? Leven in het hier en nu. Om misselijk van te worden.

Kinderen hebben nog een dusdanig YOLO gehalte, dat het goed voor ons is, inclusief mijzelf, om beter naar hen te kijken. Geef een kind maar eens iets wat hij niet leuk vindt, of waar hij het niet mee eens is. Kom je aan met al je goede bedoelingen. Een mooie planning om de dag te structureren. Want ja, daar hebben kinderen behoefte aan. Of misschien hebben wij zelf die behoefte wel omdat we niet willen dat het kind ineens onverwacht niet doet wat wij willen. Wanneer een kind aan het spelen is, en je ruimt dat speelgoed op, zal het misschien even verbaast om zich heen kijken waar die verrekte blokkendoos nou gebleven is. Maar tot 3 tellen lukt niet. Een kind denkt: Hmm.. Oké! Hee! Een trein! En ze gaan gewoon weer verder. Hoeveel kunnen wij hier van leren? Heel veel. Kinderen gaan verder. Die zijn flexibel. Dat is pas leven in het hier en nu. Vuistje in de lucht en keihard YOLO roepen.

Waarom zijn wij niet flexibel genoeg om de onverwachte veranderingen in het leven gewoon te kunnen verwerken? Omdat onze maatschappij daar niet voor ingericht is. Die is gestructureerd tot iedere plaspauze die je mag houden. Dus hoe lastig ook, vind ik het iedere dag weer een prachtig streven om flexibel te zijn. Plan B uit de rugzak halen want er is immers altijd genoeg te doen.

Dat gezegd te hebben.. Ik ga nu shoppen.

– YOLO

 

 

 

Liefde, weerstand & verplichte ontspanning

De winter is voor mij altijd een heerlijke periode. De lichtjes, gezelligheid, en de kaarsjes in huis geven mij meer dan wanneer dan ook een ‘thuis’gevoel. De winter is voor mij altijd een verschrikkelijke periode. De donkere dagen, de kou en het gemis van de zon geven mij meer dan wanneer dan ook.. Naja, een iets ander gevoel.

KidsRhythms -door-Isabelle-Renate-la-Poutré-33

Diep verstopt onder de dekens lig ik. Opgerold als een rolmopsje negeer ik met alles dat in mij is de wekker. De regen klettert tegen de ramen en ik hoor de wind om het huis suizen. Ik knijp mezelf absoluut niet omdat ik mijzelf aanpraat dat het een droom is. Dat mijn wekker eigenlijk helemaal niet gaat. Dat ik het verzonnen heb. Stil maar meisje, je hoeft nog niet uit bed. Heel voorzichtig spiek ik met één oog boven mijn dekens. Ik zoek de rode lampjes van mijn wekker. Toch maar even checken of het misschien al tijd is om er uit te gaan. De wekker liegt niet. De wekker is keiharde wetenschap, mits goed gebruikt. De wekker is mijn dagelijkse portie confrontatie die ik na bijna 25 jaar oefenen nog steeds niet de baas ben. En zo wel, dan spreekt mijn geweten mij streng toe en ga ik alsnog als een mak lammetje mijn bed uit. Duty calls.

Na een warme douche en 6 liter koffie merk ik pas dat ik op aarde ben. Besef ik me dat ik een goed functionerend persoon ben met een leuk leven. Genoeg te doen, het leukste werk dat er bestaat, lieve vrienden en een heerlijke vakantie naar de zon in het verschiet. Toch zijn soms al die leuke dingen niet voldoende, voor mij in ieder geval, om ook echt van ieder moment te genieten. Het leven in het hier en nu – zoals men dat tegenwoordig zo vaak zegt. Ik vind het een opgave. Ik merk dat ik zoveel dingen op de automatische piloot doe, zo mijn vaste rituelen heb, dat ik bij veel dingen niet eens stil sta. Ik besef mij te weinig dat alles wat ik kan en mag doen voort komt uit een stabiele en fijne omgeving om mij heen en het feit dat ik in alle gezondheid mijn ding kan doen. Na een warme douche en 6 liter koffie stel ik mijzelf voor om het deze dag anders te gaan doen. Ik ga genieten van die ene zonnestraal. Ik ga genieten van alle mensen die ik spreek. Ik ga dankbaar zijn dat ik in staat ben een trein in en uit te stappen. En vanavond!? Vanavond ga ik ontspannen. Want ik vind dat ik dat ook te weinig doe. Dus ga ik vanavond ontspannen. Ik schrijf de planning in mijn agenda want als ik dat niet doe, gebeurt er ook niets. Mijn agenda is mijn brein. Mijn eigen brein is een zeef. Dus vanaf 19.00 uur staat er met rode pen geschreven ‘Ontspannen!’.

Mijn geplande ontspanning begint doorgaans met een Pinot Grigio op de bank. Ik negeer mijn innerlijke onrust net zoals ik die morgen de wekker probeerde te negeren. We weten allemaal hoe dat afliep dus ik verzet mij tegen het opgejaagde gevoel. Niets, maar dan ook niets(!!) haalt mij van de bank af, ten zij het een keuze is die ik heb gemaakt omdat IK dat wil. Ik kan je zeggen dat zelfs naar de wc gaan voelde als een moeten. Goed dan, toch maar even gaan. Wel zo handig. Eenmaal weer op de bank kijken mijn katten mij aan alsof ik gek ben. Ik vraag hen wat er is. Ik krijg geen reactie. De katten zijn net zo onrustig als ik. Zij zullen zich ook wel afvragen waarom ik ‘gewoon’ op de bank lig. Alleen kom ik er al snel achter dat het bij hen voortkomt uit een onweerstaanbare drang voor voedsel en snoepjes. Weer van de bank af. De katjes een snoepje geven. En weer terug. Goede tijden begint zo dus ik lig paraat. Kom maar op met die ontspanning. I was born ready!

Het opgejaagde gevoel ging niet weg. Ik vroeg mij af wat er aan de hand kon zijn. Drentelend door het huis overdenk ik de dag, de afgelopen week, de afgelopen jaren, mijn afgelopen leven. Wat kon er zijn dat ik nu niet kan ontspannen. Net nu ik even dit moment had vrijgemaakt om juist dat te kunnen doen! Ik kom er niet achter en besluit in rolmopsenmodus achter mijn piano te kruipen. Blijkbaar moest ik met zwaarder ontspanningsgeschut voor de dag komen. Prima. Dan kun je het krijgen ook! Ik begin wat te pingelen. En te zingen. Nummers die ik al jaren speel want ik had echt geen zin om nieuwe stukken te leren. Dat is een andere vorm van ontspanning waarvan ik nu al wist dat dit niet het moment was. Maar volgens mij was het sowieso niet mijn moment. Niets lukte. Ik kreeg niets uit mijn vingers. De frustratie liep hoger en hoger op en ik kon wel janken. Ik voelde een traan over mijn wang diggelen en ik was mij er van bewust dat nu de sluizen open stonden ik nog wel even bezig zou zijn. Te trots om mijn ontspanningsmoment te laten verpesten door gejank ga ik onvermoeid door. Ik begin harder te zingen. Ik overschreeuw mijn spel. De brok in mijn keel is hoorbaar en mijn stem krijgt een hees randje. Niets aan het handje. Iedereen vond dat bij Rod Steward ook geweldig. De irritatie loopt hogerop en ik stop met spelen. Ik doe de klep van de piano (net iets te hard) dicht en ik zie in mijn ooghoeken de katjes wegrennen. Zij zullen ook wel gevoeld hebben dat ze beter niet in de weg konden gaan lopen. Fijn joh, muziek. Muziek werkt toch ontspannend? Muziek is toch mijn beste vriendin? Al die blogs over hoe fijn muziek is en wat gebeurt er nu? Juist. Muziek & Ik = No match found.

Na een warme douche duik ik mijn bed in. De vertrouwde rolmopsenhouding is er vrij snel en ik bedenk me wat er zojuist gebeurd is. Verplichte en geplande ontspanning. Gepland genieten. Hmm.. Ja. Goed gedaan Clau. Ik kreeg spijt van mijn gedrag. Ik voelde me schuldig tegenover de muziek. Tegenover mijn piano. Ik heb de muziek keihard laten vallen zojuist. Ik heb mijn rug gekeerd tegen mijn beste vriendin, en die voel ik nu. Ik besefte mij dat muziek wel degelijk nog mijn beste vriendin is. Vriendinnen kunnen en mogen je ook confronteren met jezelf. Met hetgeen je diep van binnen dwarszit. Muziek heeft de kracht om datgene dat ik voel, direct in klanken te uiten. Hoe ik mij voel is direct hoorbaar in mijn spel. Muziek doet niet alsof. Muziek doet niet alsof ze ontspannend is terwijl ik mij helemaal niet zo voel. Muziek is een echte vriendin. Zij liegt nooit. Muziek laat mij zien dat het okay is om je zo te voelen. Muziek maakt de klanken wel hoorbaar. Hoorbaar op een manier waarvan jezelf uiteindelijk weet, dat het precies zo is zoals je je voelt. Maar dan zonder woorden. Zonder uitleg.

Muziek is de spiegel van de ziel.