Ik denk dus ik weet!

“Goedemorgen! Wij zijn van Kids Rhythms, een praktijk voor muziekonderwijs en muziektherapie in Holten. Zouden wij onze flyers hier neer mogen leggen?”  – “Ach, nee. Dit is denk ik niet de geschikte plek voor jullie. Dat soort kinderen komen hier niet, hoor”. ” Wat voor soort kinderen bedoelt u dan, mevrouw?”. – “Ja gewoon. Beschadigde kinderen enzo”.

dsc_0575

We kijken elkaar behoorlijk overdonderd aan. De blikken in onze ogen gaven waarschijnlijk onze hersenactiviteit weer, al was het maar voor een paar tellen. Flat line. Ik noem het ook wel ” Brain Fart “. Hoe dat klinkt? Alsof je in gesprek bent met iemand, je zet al kracht om je zin te starten, maar diegene was blijkbaar nog niet klaar. Het enige dat je dan hoort is een korte kreet “Ah. Eh. Hi. of: Weh…” Met een berg flyers om heel Twente te voorzien van alle Kids Rhythms informatie lopen we gestaag verder. Toch blijft het nog even stil. Ik voel dat diep van binnen woorden opborrelen.

Het waren namelijk nog geen 60 seconden. Ik ken de beste mevrouw niet. Zij kent mij niet. Zij kent Kids Rhythms niet. Kids Rhythms haar niet. Het is mij altijd geleerd om te proberen zonder oordeel gesprekken aan te gaan, mensen te ontmoeten, relaties op te bouwen. En hoe lastig ook, dat is wat ik probeer. Het lukt niet altijd. Ik kan slecht tegen ‘nee’. Ik vind, ondanks dat ik 25 ben, dat ik het leven wel een beetje begrijp. Ik vind, ondanks dat ik 25 ben, dat ik echt helemaal niets van het leven begrijp. Ik maak soms verkeerde keuzes, heb het niet altijd bij het langste eind, maar in een eerste ontmoeting: laat ik alles over me heen komen. Dan kijken we vanuit daar wel weer verder.

De betreffende mevrouw deelt die visie over duidelijk niet. En niet alleen zij. De meeste mensen weten WAT Kids Rhythms doet, en HOE we dat doen, voordat we er over hebben kunnen vertellen. En toch heeft het iets bij mij los gemaakt. Wat draagt Kids Rhythms uit? Is dat wie wij zijn? Is hetgeen mensen van ons zien en vinden ook dat wat wij graag willen laten zien? Ik ben gaan letten op de aannames die mensen doen. In gesprekken. In ieder contact gedurende de dag. De brain fart werd een vast onderdeel van die momenten.

Wat mij opvalt is dat we vooral gesloten vragen stellen. Het antwoord, ja of nee, is voldoende voor ons en vanuit daar hebben we een conclusie. Stel maar eens een dag lang alleen maar open vragen. De informatie die mensen je geven, de verhalen die loskomen zijn geweldig! Vanuit daar kun je nog meer vragen, open vragen, en kom je er achter wat er echt gezegd wordt. Ik had de mevrouw namelijk willen uitleggen dat ik begrijp dat muziektherapie en muzieklessen wellicht niet meteen een link zijn naar de locatie voor de flyers. Maar dat ik benieuwd ben naar wat zij verstaat onder ‘beschadigde kinderen’. Hebben we immers allemaal ons rugzakje niet? Wat zij ziet wanneer zij naar onze flyer kijkt. Ik had uit kunnen leggen, kunnen vertellen over de magie van muziek en de muzikale avonturen die wij aan gaan met kinderen. Beschadigd of niet.

Kinderen hebben dat oordeel nog niet. Kinderen zijn de koning en koninginnen van de open vragen. Tot frustratie van sommige ouders die de nieuwe behangrollen massaal inslaan. Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? Als wij, volwassenen, nou toch even iets meer terug zouden gaan naar ons kind-zijn. Gefascineerd door alles dat op onze weg komt, nieuwsgierig zijn naar de nieuwe dingen, naar het onbekende. Al had de beste mevrouw mij gevraagd: waarom?! – ik had haar kunnen uitleggen.

Ik zou haar hebben verteld dat Kids Rhythms vooral een plek is waar kinderen in een veilige en gezellige omgeving kennis kunnen maken met muziek. Dat wat de achtergrond van een kind ook is, ze welkom zijn om op die muzikale reis te gaan. Dat het niet uit maakt wie je bent, of wat je doet.

  • Maar dat we door te luisteren nieuwe dingen van elkaar kunnen leren.

Oh, Foxie Foxtrot!

Ken je dat? Dat gevoel dat je het leven onder controle hebt? Nee? Ik ook niet. Ik vraag me af of ik het ooit gevoeld heb trouwens. Wellicht toen ik nog thuis woonde, en ik mij alleen druk hoefde te maken over het verkrijgen van een toetje. Ja of nee.

 KidsRhythms -door-Isabelle-Renate-la-Poutré-23

Koester gisteren, droom van morgen, leef vandaag. Prachtig he? Ik wil degene ontmoeten die dat verzonnen heeft. Ik denk Buddha ofzo. Iemand die ook daadwerkelijk de tijd heeft om na te denken over dit soort dingen. En dan OOK nog tijd heeft om het te overdenken, te beoefenen en er mooie plaatjes voor Facebook van te maken. Zou deze persoon ook fulltime werken? Kinderen opvoeden? Want het is prachtig. Leven in het hier en nu. Maar laten we eerlijk zijn. Het is poepie lastig. En nog eerlijker? Ik word er mega onrustig van. Ik plan, ik bedenk, ik stippel uit, ik schat in, ga op m’n gat, krabbel op, en baal van het feit dat het leven mij weer is overkomen ondanks mijn strakke planning. Van het concert des levends is geen program… Goed, laten we die dan gaan maken a.u.b.

Ooit geprobeerd een groepsuitje te plannen? Gelukkig is er zoiets als ‘datumprikker’ om het geheel enigszins overzichtelijk te houden. Want serieus, lekker leven in het hier en nu allemaal, maar een afspraak maken blijft lastig. Onmogelijk. “Ja, we moeten snel afspreken”. Uhu. 3 Maanden later denk je; ‘Ha, ken je die mop van die twee die zouden afspreken? Nou, die gingen niet’. In mijn studententijd was het ratio van mijn spontane afspraken en uitspattingen veel hoger dan nu. Terwijl ik mij toen überhaupt niet bezig hield met leven in het hier en nu. Misschien is dat het wel, er gewoon niet over nadenken. Misschien moeten we het YOLO-effect weer introduceren.  Want wat was het irritant, al die pubers die dat te pas en te onpas riepen. Maar wel waar. Ben benieuwd hoe mijn Supervisor zou reageren. Denk dat hij mij de tent uit YOLO’t en dat ik daarna inderdaad geen planning van het werk krijg (haha).

Ik vraag mijzelf vaak af hoe het mogelijk is dat er mensen zijn die beweren(!) dat zij volledig in het hier en nu leven. Ik ben veel te blij wanneer ik mijn rooster krijg van het werk zodat ik weet wanneer ik wat kan inplannen. Hoe kan het zijn dat er mensen bestaan die in het hier en nu leven wanneer de structuur van de dag niet alleen vanuit jezelf komt. Maar ook bepaald wordt door factoren van buitenaf. Mocht er iemand zijn, bel me. Het kleine autistische monster diep van binnen komt naar boven wanneer een afspraak niet doorgaat, wanneer de planning er last-minute anders uitziet. Ik krijg kortsluiting. Resultaat? Niks. Helemaal niks. Oké, misschien een irritatiemoment van 10 op de schaal van Rigter.

Toch is het hele gareel waaruit onze maatschappij bestaat opgebouwd uit afspraken, planningen, regels, wetten. Veilig. Alles is uitgekauwd. Hoe vaak ik wel niet in de trein stap, ga zitten en denk: ‘Oh my, ik heb helemaal niet gekeken of dit wel de trein is die ik moet hebben’. Automatische piloot 2.0. Ik ga er vanuit, door de ervaring, dat die trein er om 08.07 uur weer staat. Spoor 4. Zoals alle maanden, misschien jaren, hiervoor ook. Dames en Heren, hier spreekt de grootste autistische planner die u ooit zult tegenkomen; Ik ben ECHT van mening dat hier een hoop mensen op stuk lopen. Want als je dus wel in die trein bent gaan zitten, en die trein gaat wel de verkeerde kant op, DAN begint het leven pas. En dan zijn alle touwtjes in één keer doorgeknipt. Daar ga je dan. Dan zit je in een achtbaan waarvan niet alleen het wagentje rijdt, maar waarvan het wagentje op een gegeven moment ook nog eens zelf gaat draaien. Tof he? Leven in het hier en nu. Om misselijk van te worden.

Kinderen hebben nog een dusdanig YOLO gehalte, dat het goed voor ons is, inclusief mijzelf, om beter naar hen te kijken. Geef een kind maar eens iets wat hij niet leuk vindt, of waar hij het niet mee eens is. Kom je aan met al je goede bedoelingen. Een mooie planning om de dag te structureren. Want ja, daar hebben kinderen behoefte aan. Of misschien hebben wij zelf die behoefte wel omdat we niet willen dat het kind ineens onverwacht niet doet wat wij willen. Wanneer een kind aan het spelen is, en je ruimt dat speelgoed op, zal het misschien even verbaast om zich heen kijken waar die verrekte blokkendoos nou gebleven is. Maar tot 3 tellen lukt niet. Een kind denkt: Hmm.. Oké! Hee! Een trein! En ze gaan gewoon weer verder. Hoeveel kunnen wij hier van leren? Heel veel. Kinderen gaan verder. Die zijn flexibel. Dat is pas leven in het hier en nu. Vuistje in de lucht en keihard YOLO roepen.

Waarom zijn wij niet flexibel genoeg om de onverwachte veranderingen in het leven gewoon te kunnen verwerken? Omdat onze maatschappij daar niet voor ingericht is. Die is gestructureerd tot iedere plaspauze die je mag houden. Dus hoe lastig ook, vind ik het iedere dag weer een prachtig streven om flexibel te zijn. Plan B uit de rugzak halen want er is immers altijd genoeg te doen.

Dat gezegd te hebben.. Ik ga nu shoppen.

– YOLO

 

 

 

Liefde, weerstand & verplichte ontspanning

De winter is voor mij altijd een heerlijke periode. De lichtjes, gezelligheid, en de kaarsjes in huis geven mij meer dan wanneer dan ook een ‘thuis’gevoel. De winter is voor mij altijd een verschrikkelijke periode. De donkere dagen, de kou en het gemis van de zon geven mij meer dan wanneer dan ook.. Naja, een iets ander gevoel.

KidsRhythms -door-Isabelle-Renate-la-Poutré-33

Diep verstopt onder de dekens lig ik. Opgerold als een rolmopsje negeer ik met alles dat in mij is de wekker. De regen klettert tegen de ramen en ik hoor de wind om het huis suizen. Ik knijp mezelf absoluut niet omdat ik mijzelf aanpraat dat het een droom is. Dat mijn wekker eigenlijk helemaal niet gaat. Dat ik het verzonnen heb. Stil maar meisje, je hoeft nog niet uit bed. Heel voorzichtig spiek ik met één oog boven mijn dekens. Ik zoek de rode lampjes van mijn wekker. Toch maar even checken of het misschien al tijd is om er uit te gaan. De wekker liegt niet. De wekker is keiharde wetenschap, mits goed gebruikt. De wekker is mijn dagelijkse portie confrontatie die ik na bijna 25 jaar oefenen nog steeds niet de baas ben. En zo wel, dan spreekt mijn geweten mij streng toe en ga ik alsnog als een mak lammetje mijn bed uit. Duty calls.

Na een warme douche en 6 liter koffie merk ik pas dat ik op aarde ben. Besef ik me dat ik een goed functionerend persoon ben met een leuk leven. Genoeg te doen, het leukste werk dat er bestaat, lieve vrienden en een heerlijke vakantie naar de zon in het verschiet. Toch zijn soms al die leuke dingen niet voldoende, voor mij in ieder geval, om ook echt van ieder moment te genieten. Het leven in het hier en nu – zoals men dat tegenwoordig zo vaak zegt. Ik vind het een opgave. Ik merk dat ik zoveel dingen op de automatische piloot doe, zo mijn vaste rituelen heb, dat ik bij veel dingen niet eens stil sta. Ik besef mij te weinig dat alles wat ik kan en mag doen voort komt uit een stabiele en fijne omgeving om mij heen en het feit dat ik in alle gezondheid mijn ding kan doen. Na een warme douche en 6 liter koffie stel ik mijzelf voor om het deze dag anders te gaan doen. Ik ga genieten van die ene zonnestraal. Ik ga genieten van alle mensen die ik spreek. Ik ga dankbaar zijn dat ik in staat ben een trein in en uit te stappen. En vanavond!? Vanavond ga ik ontspannen. Want ik vind dat ik dat ook te weinig doe. Dus ga ik vanavond ontspannen. Ik schrijf de planning in mijn agenda want als ik dat niet doe, gebeurt er ook niets. Mijn agenda is mijn brein. Mijn eigen brein is een zeef. Dus vanaf 19.00 uur staat er met rode pen geschreven ‘Ontspannen!’.

Mijn geplande ontspanning begint doorgaans met een Pinot Grigio op de bank. Ik negeer mijn innerlijke onrust net zoals ik die morgen de wekker probeerde te negeren. We weten allemaal hoe dat afliep dus ik verzet mij tegen het opgejaagde gevoel. Niets, maar dan ook niets(!!) haalt mij van de bank af, ten zij het een keuze is die ik heb gemaakt omdat IK dat wil. Ik kan je zeggen dat zelfs naar de wc gaan voelde als een moeten. Goed dan, toch maar even gaan. Wel zo handig. Eenmaal weer op de bank kijken mijn katten mij aan alsof ik gek ben. Ik vraag hen wat er is. Ik krijg geen reactie. De katten zijn net zo onrustig als ik. Zij zullen zich ook wel afvragen waarom ik ‘gewoon’ op de bank lig. Alleen kom ik er al snel achter dat het bij hen voortkomt uit een onweerstaanbare drang voor voedsel en snoepjes. Weer van de bank af. De katjes een snoepje geven. En weer terug. Goede tijden begint zo dus ik lig paraat. Kom maar op met die ontspanning. I was born ready!

Het opgejaagde gevoel ging niet weg. Ik vroeg mij af wat er aan de hand kon zijn. Drentelend door het huis overdenk ik de dag, de afgelopen week, de afgelopen jaren, mijn afgelopen leven. Wat kon er zijn dat ik nu niet kan ontspannen. Net nu ik even dit moment had vrijgemaakt om juist dat te kunnen doen! Ik kom er niet achter en besluit in rolmopsenmodus achter mijn piano te kruipen. Blijkbaar moest ik met zwaarder ontspanningsgeschut voor de dag komen. Prima. Dan kun je het krijgen ook! Ik begin wat te pingelen. En te zingen. Nummers die ik al jaren speel want ik had echt geen zin om nieuwe stukken te leren. Dat is een andere vorm van ontspanning waarvan ik nu al wist dat dit niet het moment was. Maar volgens mij was het sowieso niet mijn moment. Niets lukte. Ik kreeg niets uit mijn vingers. De frustratie liep hoger en hoger op en ik kon wel janken. Ik voelde een traan over mijn wang diggelen en ik was mij er van bewust dat nu de sluizen open stonden ik nog wel even bezig zou zijn. Te trots om mijn ontspanningsmoment te laten verpesten door gejank ga ik onvermoeid door. Ik begin harder te zingen. Ik overschreeuw mijn spel. De brok in mijn keel is hoorbaar en mijn stem krijgt een hees randje. Niets aan het handje. Iedereen vond dat bij Rod Steward ook geweldig. De irritatie loopt hogerop en ik stop met spelen. Ik doe de klep van de piano (net iets te hard) dicht en ik zie in mijn ooghoeken de katjes wegrennen. Zij zullen ook wel gevoeld hebben dat ze beter niet in de weg konden gaan lopen. Fijn joh, muziek. Muziek werkt toch ontspannend? Muziek is toch mijn beste vriendin? Al die blogs over hoe fijn muziek is en wat gebeurt er nu? Juist. Muziek & Ik = No match found.

Na een warme douche duik ik mijn bed in. De vertrouwde rolmopsenhouding is er vrij snel en ik bedenk me wat er zojuist gebeurd is. Verplichte en geplande ontspanning. Gepland genieten. Hmm.. Ja. Goed gedaan Clau. Ik kreeg spijt van mijn gedrag. Ik voelde me schuldig tegenover de muziek. Tegenover mijn piano. Ik heb de muziek keihard laten vallen zojuist. Ik heb mijn rug gekeerd tegen mijn beste vriendin, en die voel ik nu. Ik besefte mij dat muziek wel degelijk nog mijn beste vriendin is. Vriendinnen kunnen en mogen je ook confronteren met jezelf. Met hetgeen je diep van binnen dwarszit. Muziek heeft de kracht om datgene dat ik voel, direct in klanken te uiten. Hoe ik mij voel is direct hoorbaar in mijn spel. Muziek doet niet alsof. Muziek doet niet alsof ze ontspannend is terwijl ik mij helemaal niet zo voel. Muziek is een echte vriendin. Zij liegt nooit. Muziek laat mij zien dat het okay is om je zo te voelen. Muziek maakt de klanken wel hoorbaar. Hoorbaar op een manier waarvan jezelf uiteindelijk weet, dat het precies zo is zoals je je voelt. Maar dan zonder woorden. Zonder uitleg.

Muziek is de spiegel van de ziel.

Radiostilte & Intern geschreeuw

On-air, terug van eigenlijk niet weggeweest, en 3 top-therapeuten verder, laat ik de chaos even achter me en focus ik mij op dat wat er toe doet. Alles dus. Kwestie van prioriteiten stellen? Plannen? Ik doe mijn best, maar af en toe…

radio-remember

Het was eind november. Kids Rhythms begon steeds beter te lopen en ik durfde steeds meer te dromen. Niet dat ik moeite heb met dromen overigens. Ik droom hele dagen en mijn ambities zijn af en toe op het gênante af. Als ik het tegen mensen vertel schaam ik me een beetje. Wie ben ik dan. Alsof ik verwacht dat mensen dat denken, terwijl het gewoon mijn eigen stemmetje is die mij probeert af te remmen. Misschien een stukje zelfbescherming? Misschien wil ik wel te veel. Misschien droom ik wel te veel. Ik zal wel een stukje realistischer moeten zijn. Ik zal wat minder dromen. Eerst maar eens zien hoe dit gaat. Ik droom minder. Ik word gek.

Dromen is zeg maar echt mijn ding. Dromen is iets wat ik doe als dingen in het ‘echte leven’ niet gaan zoals ik plan. Een uitweg. Een manier om even daar te zijn waar ik ooit hoop te zijn. Een manier om weg te vliegen op de vleugels van ambitie, door de wind van passie. Ik zeg het je, als ik eenmaal begin te dromen, is het hek van de dam. Springen alle schapen er over en volgt er niet één, maar 38 kuddes springen als er eentje gegaan is.

Mijn contract werd niet verlengd. Het was een maandagmiddag. Ik zag het niet aankomen, al begrijp ik het inmiddels wel. Als de zaken niet goed gaan moet je even stoppen met dromen en alles doen om de onderneming te redden. I get it. Beetje jammer dat het ten koste ging van mijn baan. De eerste week was ik vooral boos. Lees; ik ga echt niet solliciteren hoor. Iets met een ontkenningsfase denk ik. Daarna ben ik als een bezetene allemaal sollicitaties eruit gaan sturen. Alles, en echt iedereen heeft een brief ontvangen waarin ik vertel dat het mijn droombaan is en dat ik een verrijking ben voor het bedrijf. Bij nader inzien maar gelukkig dat ik niet overal ben aangenomen.

218 Sollicitaties en motivatiebrieven verder zonk de moed mij toch enigszins in de schoenen. Iedere vrije minuut gaat er aan op en ik kan het me niet permitteren om te dromen. Te dromen voor Kids Rhythms. Zonder baan kan ik Kids Rhythms ook wel vergeten. Ik had het gevoel dat ik het recht niet had om te dromen, omdat ik in het echte leven echt even te kort schoot. Luister, om 5 voor 12 komt bij mij over het algemeen alles op zijn pootjes terecht, maar die weg ernaar toe vind ik maar niks. Uiteindelijk wordt het 5 voor 12 en heb ik een vangnet aan lieve mensen om mij heen die mij echt niet kapot laten gaan. Maar toch. Ik ben 24. Verkondig dat ik zelfstandig ben en een echte ondernemer ben in hart en nieren. Zonder baan stelt het niks voor. Ben ik een naïef en niet realistische denker die er schijnbaar vanuit gaat dat Kids Rhythms vanzelf full-time werk oplevert. Nee. Ik wil Kids Rhythms kneden en laten groeien wanneer zij er aan toe is. Niet omdat een ander bedrijf heeft besloten mijn contract niet te verlengen.

In deze tweestrijd met mijzelf, mijn gedachten en mijn ambities gebeurde er iets anders. Namelijk niets. Ik gunde mijzelf geen tijd om, los van de sessies, te dromen. Ja, dromen van een nieuwe baan. Afin. Gelukkig kwam 5 voor 12 ook deze keer.

Via de meest onmogelijke weg rolde ik binnen bij een nieuwe baan waar ik sinds een paar weken aan de slag ben. Een intensieve training moet mij de kennis gaan bieden die ik nodig heb om mijn verantwoordelijkheden waar te kunnen maken en om aan de verwachtingen van de supervisors te voldoen. Extra reistijd, lange dagen, ’s avonds laat terug. Een energie-vretende training waarin ik mijzelf leer kennen. Alweer, en toch anders. Ik zeg het je. Mijn ontwikkeling en persoonlijke groei en kennis is net gelatinepudding. Een beetje schudden en alles ziet er weer anders uit. Niet te geloven. Ik hou mijzelf zo van de straat.

Ik zag er tegenop omdat ik niet precies wist hoe Kids Rhythms er uit zou gaan zien als ik de eerste weken fulltime aan de slag moest. Maar de rust van een nieuwe baan betekende voor mijn dromen groen licht. En daar ging ik weer. Dromen, over Kids Rhythms over 10 jaar. Hoe ik daar ga komen. En dat ik daar zeker weten ga komen.

Langzaam maar zeker durfde ik dromen weer uit te spreken. Mijn vriendinnetjes en familie moesten er aan geloven en ik heb dikwijls aan mijn vader gevraagd: “Pap, dit is het idee. En jij gaat mij nu vertellen waarom dit illegaal is”. Tot het moment dat hij zei: ‘Nee hoor Clau, gewoon doen. Is helemaal geen gek idee”. En daar ging ik. Mijn eerste droom sinds tijden kreeg direct vorm. Ik heb er, om maar te zien of er reacties komen, een vacature uitgezet voor Kids Rhythms zodat we onze krachten kunnen bundelen. Ik was op zoek naar mensen die, net zoals ik, geloven in het concept van Kids Rhythms, en die het muzikale woord het land in bazuinen. 40 sollicitaties verder, zijn er drie toppers uit gekomen die samen met mij Kids Rhythms tot het grootste succes gaan maken. Inspirerende jonge vrouwen die geloven in de kracht van muziek, en nog belangrijker, die geloven in Kids Rhythms.

Binnen twee weken was mijn interne systeem 360 graden gedraaid. Zo snel kan het gaan. Een nieuwe baan, 3 extra therapeuten voor Kids Rhythms, en dromen te over die op deze manier uitgewerkt kunnen worden. Het voelt zo fijn om mensen om mij heen te hebben die mijn dromen alles behalve gênant vinden, maar die met mij mee dromen. Die mij nog verder laten dromen. Zoals mijn ouders mijn broertje het geloof geven dat hij volgend jaar de nieuwe Messi kan worden (dit zijn zijn eigen woorden overigens als je hem vraagt wat hij het liefst zou willen in 2016), zo geven zij mij het idee dat Kids Rhythms het muzikale epicentrum kan worden op het gebied van educatie en therapie.

De afgelopen tijd heb ik zo veel geleerd. Vooral dat ik mijn dromen nooit meer aan de kant ga zetten voor welke situatie dan ook. Ik weet dat deze dromen mij helpen om verder te denken dan mijn neus lang is, en mijn problemen reiken. Dit zijn de dromen die maken dat ik gelukkig kan zijn, en ben. De dromen die mij laten dromen. De dromen die helemaal geen dromen hoeven te blijven.

Zoals mijn ouders mij en mijn broertje laten geloven in de kracht van dromen, wil ik de kinderen van Kids Rhythms laten geloven in hun dromen. Met liefde plan ik samen met hen een wereldtour terwijl zij de D-mineur oefenen. En met liefde geef ik hen het gevoel dat zij er toe doen en dat dromen er zijn om onze ambities vorm te geven. Op welk gebied dit dan ook mag zijn zal muziek er voor hen zijn om even weg te dromen, misschien te ontsnappen uit de idioterie van alledag. Maar in ieder geval om te laten zien dat alles kan, zolang je maar blijft dromen. Dromen mag altijd. Ongeacht de situatie. Dromen zijn de schatkistjes waar onze wensen goed opgeborgen kunnen worden. En vroeg of laat, misschien om 5 voor 12, zal iemand ook bij hen in het leven stappen om hen de sleutel aan te reiken. De sleutel van het schatkistje, waarna dromen geen dromen meer hoeven te zijn.

En ook de dromen de kans krijgen om te dromen.

 

 

Vacature; Muziektherapeut (HBO- Bachelor)

**ONDERNEMENDE MUZIEKTHERAPEUTEN GEZOCHT!!**

Ben jij (bijna) afgestudeerd Muziektherapeut? Zit creatief ondernemen in je bloed en ben je klaar voor het echte werk? Lees dan vooral even verder!

career-opportunities

Kids Rhythms praktijk voor muziektherapie is een zelfstandige praktijk die muziekeducatie en muziektherapie aanbiedt voor kinderen van alle leeftijden.  Samen met de ouders ga je kijken naar de behoeften van het kind en stel je een behandelplan op. Deze ga je uitvoeren in een veilige omgeving waarin de kinderen vrij zijn te spelen, te leren en waarin zij vooral kunnen genieten van de muziek. Je bent een uitstekende luisteraar en ziet details en signalen niet over het hoofd. Je muzikale interventies zet je methodisch en bewust in. Je weet wat de doelen zijn maar focust vooral op het muzikale proces die je samen met het kind doormaakt. Je bent in staat een vertrouwensrelatie op te bouwen met het kind en met de ouders en/of verzorgers.

Studeer je nog? Super! Kids Rhythms biedt je de mogelijkheid om te ontwikkelen, je methodisch werken te fine-tunen, en coacht daar waar nodig. De ultieme mogelijkheid om te groeien en geweldig om naast de laatste (zware) loodjes van je studie te doen.

What’s in it for you?

  • Een geweldige kans om te groeien op zowel persoonlijk als professioneel vlak.
  • Per direct een zelfstandige functie waarin jij de controle hebt over je salaris.
  • Intervisiemomenten om lekker te sparren over het mooiste beroep dat er bestaat.
  • Een ruimte waarin alle nodige muziekinstrumenten te vinden zijn, maar waarin je zeker vrij bent om je eigen instrumenten mee te nemen als je aan de slag gaat.
  • Een open werksfeer met een no-nonsense mentaliteit.
  • Werktijden die je naar eigen beschikbaarheid kunt indelen.

 

Wat wordt er van je verwacht?

  • Je bent afgestudeerd aan een erkende HBO-opleiding voor Muziektherapie of bent bezig met je laatste semester.
  • Je bent bereid je in te schrijven als ZZP’er bij de Kamer van Koophandel.
  • Jij bent die creatieve ondernemer die Kids Rhythms tot een nog groter succes maakt.
  • Je bent een muziektherapeut die het vak als geen ander begrijpt en out of the box durft te denken.
  • Jij onderscheidt jezelf van andere therapeuten doordat diep in jou een commercieel beest schuilt.
  • Een gezonde dosis humor.

Ben je enthousiast geworden? Geweldig! Stuur jouw CV en motivatiebrief naar info@kidsrhythms.nl t.a.v. Claudia van der Voet.
Wil je een streepje voor? Wees dan creatief in je motivatie en de manier waarop jij jezelf presenteert.

Eed, eet, at

“Zo waarlijk helpe mij, God almachtig”. Met twee vingertjes in de lucht krijg ik het zonder al te veel stotteren mijn mond uit. Ik hoor mijzelf praten en weet dat ik dit op een andere manier zei dan dat ik normaal praat. Zo bewust van wat je moet gaan zeggen, dat op het moment dat je het moet gaan doen, je klinkt als Robin de robot van Bassie en Adriaan. 

imagegen

Ik sta in de grote ‘belangrijke-mannen(en vrouwen)-in-pak’-vergaderzaal van mijn werk en de meneer met wie ik regelmatig in de pauzes een praatje maak heet ons allemaal van harte welkom. Hij blijkt een directeur (in ieder geval iemand met een hoger salaris dan ik) te zijn die behoorlijk wat te zeggen heeft. Althans, dat fantaseer ik. 

Al weken was bekend dat wij de eed moesten gaan afleggen. De eed van de financiële sector. De eed waarin ik plechtig verklaar en beloof dat ik de Nederlandse economie niet nogmaals het ravijn in zal duwen. Maar misschien nog wel belangrijker, dat ik de klant centraal zal stellen. Dat ik niets doe wat voor het bedrijf beter is dan voor de klant. Integer handelen. Ik had er niet zo bij stil gestaan dat het best wel een ‘ding’ is, tot ik een mailtje kreeg van de directiesecretaresse met de vraag of ik “de eed, of de belofte wil afleggen”. Hoezo? een eed is een eed toch? Nou, dat is dus niet zo. Zoals vroeger de eerste wet in onze grondwet betrekking had op ons geloof in God, is dat nu veranderd en wordt discriminatie als eerste benoemd. Zoals je vroeger bij een eed gewoon ‘zo waarlijk helpe mij, God almachtig’ zei, mag je nu ook zeggen: ‘dat verklaar en dat beloof ik’.

Zoals een echte Claudia doet, heb ik meteen vriendinnetje en vriendlief gebeld en uitgebreid alle voor’s en tegens besproken en alle mogelijke opties de revue laten passeren. Ineens begon ik te twijfelen. Iets beloven en verklaren of daadwerkelijk God om hulp vragen is wel een wezenlijk verschil. Als ik mij nou niet aan de eed kan houden voelt dat tegenover God toch een stukje lulliger dan tegenover mijzelf en de Raad van Bestuur.

Ik beloof geregeld van alles. Vaak ook om mijzelf uit sociaal ongewenste situaties te redden en mijn biezen te pakken naar huis. Klinkt verschrikkelijk hè, maar ik weet zeker dat er meer mensen met mij zijn die dit wel eens doen. Je loopt door de stad en komt die ene tegen. Die ene mega healthy-verantwoorde-superfood-vegan chick die door al die veel te verantwoorde dingen een muffe biologische geur om d’r heen heeft. Zo eentje die al haar ontbijt op Facebook zet, want ja, als je eten niet op Facebook staat heb je natuurlijk niet echt gegeten. Het zijn die mensen, die bevestiging nodig hebben en wachten op de belofte dat je ze zult bellen. ‘Jaja, ik bel je, beloofd!’. Niet leuk misschien, alleen als je zegt dat je gewoon even geen tijd hebt en praktisch iedere minuut van je dag gepland hebt, krijg je een yoga-pocketboekje naar je hoofd geslingerd met allemaal ongelofelijk goedbedoelde tips en tot rust te komen maar zonder ook maar enigszins te kijken naar wat ik nodig heb om te ontspannen. Iets met muziek ofzo🙂 Ik ben zo niet-lenig. Mijn beenspieren scheuren al af als ik denk aan een spagaat en het kraakbeen in mijn rug trekt een sprintje naar mijn grote teen op het moment dat iemand zegt dat ik ‘ook eens yoga moet proberen, werkt zo ontspannend!’. Nee, dat werkt destructief. Fysieke pijn. Ik doe het niet.

Een belofte doen werd voor mij ineens een moment waar ik over na ging denken. Ik heb de eed 100 keer doorgelezen en vroeg mij bij iedere belofte af of ik het gevoel had dat ik dat kon beloven. Ik vroeg mij af wat mama hier van zou vinden, en daar hoefde ik niet lang over na te denken. Mijn moeder was degene die mij soms absoluut niet begreep maar altijd alles deed in het belang van mij. Wat het beste was voor mij. Niet wat ik wilde of waar ik om zeurde, maar wat ik nodig had. Daarom wilde ik dit, als soort bedankje, doen zoals zij dat graag zou zien. Want al begreep zij mij soms niet, haar ogen gingen stralen op het moment dat ik iets deed vanuit mijn geloofsovertuiging. Anders gezegd, haar geloofsovertuiging. Ze kreeg dan een grote glimlach op haar gezicht. Ik wist dus dat als ik de keuze zou maken om echt de eed af te leggen in plaats van de belofte, zij die glimlach weer op haar gezicht zou hebben. En ook al zie ik die niet meer in de fysieke wereld, weet ik wel dat zij met diezelfde glimlach op mij neer zou kijken en even haar hand op de mijne zou leggen. Dat was genoeg voor ons. Woorden waren niet nodig. De eed heeft voor mij zoveel meer waarde dan een belofte. Daarom ging ik all-the-way. Voor mam.

De kletsgrage hoge pief van mijn werk vroeg of ik wilde gaan staan. Mijn hartslag ging iets omhoog. Het ontvangst door iemand van de raad van Bestuur met een kopje koffie/thee en een petit fourtje van de beste bakker van Deventer maakten mij nog meer bewust van het feit dat het niet zomaar even iets is. Het werd een Ding, met een grote D. Mijn gedachten gingen (weer eens) van 0 tot 300 binnen 1 nanoseconde, en ik merkte dat ik genoot. Ik genoot van mijn beslissing om de eed af te leggen als financieel adviseur, maar ook voor Kids Rhythms. De hoge pief vertelde mij dat ik integer en zorgvuldig zal handelen. Ik rende naar mama en heb haar nogmaals gezegd dat ik dit zal doen. Ook kwamen alle opties ter sprake die dit lastig konden maken. Ethische dilemma’s besprak ik met haar tot ze zei dat ik snel weer terug moest gaan naar de vergaderzaal om de rest van de eed aan te horen. Ik keek naar mijn collega die er ook voor gekozen had de eed af te leggen. Zij gaf mij een knipoog en de hoge pief vertelde mij dat ik geheim zal houden wat mij is toevertrouwd. Ja! Dat kan ik. Dat doe ik al jaren voor mijn werk. Ik zie mijn moeder lachen en vraag haar wat er grappig is. Ze doet haar vinger voor haar mond zoals ze vroeger kon doen als ik teveel, te druk, en te hard praatte. Ik zal geen misbruik maken van mijn kennis. Nee, naja, misschien op verjaardagen dan. Even pronken met mijn kennis en te pas en te onpas vakjargon eruit gooien om toch dat ene streepje voor te krijgen. Je weet het immers maar nooit, als zelfstandige kan iedereen ineens opdrachtgever zijn. Ik zal mij inspannen om het vertrouwen in de financiële sector te behouden en te bevorderen. Ja, beloofd. Ik bedoel. Ja, doe ik. Vroeg mijn bed uit gaan is al een behoorlijke inspanning, dus prima. Mama heeft er inmiddels een glaasje wijn bij gepakt en bekijkt het spektakel. Ik zeg haar dat ze wel moet opletten want ik moet het bijna gaan zeggen. Ik heb klamme handjes en kijk naar de collega die gaapt. Ik vraag mij af of zij misschien slecht geslapen heeft door iets waarvan ik helemaal geen weet heb. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat er allemaal speelt in de levens van mijn collega’s. Ik breng het grootste gedeelte van mijn tijd met hen door, maar ken ik hen eigenlijk wel echt? Goed, dat maakt voor nu even niet uit. De eed komt bijna ten einde en ineens vraag ik  mij af wat ik hier eigenlijk doe. De werkvoorraad is belachelijk groot en ook thuis ligt nog de nodige administratie te wachten voor Kids Rhythms. Mama kijkt over haar strenge-juffenbril naar mij toe en ik weet genoeg. Bij de les blijven. Dat gebak ziet er ZO lekker uit ook. Ik zal mij altijd gedragen naar de wetten, reglementen en de gedragscodes die op mij van toepassing zijn. Ja, ook die van de hulpverlening. Ook die van Kids Rhythms. Check. ‘Mama, wel kijken he. Ik moet zo! Het is al bijna!’. Ik merk op dat ik mama even niet meer zo goed voor me zie en vraag haar meteen of ze iets meer in het licht wil gaan staan zodat ik haar ogen kan zien. Eigenwijs is ze ook. Ik ook. Ja. Dat heb ik van haar. Ik zal de klant centraal stellen en de klant zo goed mogelijk inlichten. Prima. Doe ik. Ik zeg tegen mama dat ze nu echt bij me moet blijven omdat ik het spannend begin te vinden. Ik zie vaag haar glimlach. Ik raak geïrriteerd omdat ik vind dat ze dichterbij moet zijn. Maar mama kennende heeft ze hier een goede reden voor. Ik kijk nog even naar mijn collega en op het moment dat haar duimpje omhoog gaat zegt hoge Pief:

“Claudia van der Voet!”.

Dit is het moment. Hier ga ik. Mama wist dat ik dit kon. Mama hoefde ik niets te beloven want zij wist wat ik in huis had en wat mij bezig hield. Nu ook. Ik zal nooit iets doen dat beter is voor mij dan voor de klanten. Voor nu, in de toekomst, mijn werk en vooral voor Kids Rhythms zei ik de woorden:

“Zo waarlijk helpe mij, God almachtig!”.

En ik zette mijn handtekening.
– Claudia J.M. van der Voet